ONUR SAKARYA

(14 Ağustos 1981, Mersin - )

       Lise öğrenimini Ankara Atatürk Anadolu Lisesi’nde bitirdikten sonra lisans eğitimini Eskişehir Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Basın ve Yayın bölümünde tamamladı.

      Şiirleri Adam Sanat, Akatalpa, Dize, Gediz, Kül, Kybele, Maki, Mor Taka, Mühür, Papirüs, Sözcükler, Şiiri Özlüyorum, Temren  vb. gibi dergilerde ve Kayra, Malone, Zigot gibi fanzinlerde yayımlandı, yayımlanmaya devam ediyor.

Ödülleri: “Eksik Adam” adlı kitabıyla 2012 Homeros Edebiyat Ödülleri Jüri Özel Ödülü’nü aldı.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Eksik Adam (2011, Camgöz Yayınları)

& Yancının Aşkı (2012, Artshop Yayınları, İst.)

       Şiirlerinden Seçmeler:

TAHTA GÖKKUŞAĞI

Ben kendimin gündelikçisiyim

Her gün içimi alkolle temizliyorum

Raporlu abilerin masalarında

Ölü kız çocuklarının masallarında

Ne desem doktorum

Her Allahın günü geçmişimi kusuyorum

Benim bir de dublörüm var

Ama durmadan sigara yakıyor

Kafa trilyon doktorum

Dört bir yanım azap bahçesi

Dört bir yanım kancık

Kafadan bir hesap yapıyorum

Kafa kâğıdında yaş otuz

Kendimi altmış hissediyorum

Ne desem doktorum

Yaşamak bazen ciddi ciddi kanıyor

Geçen gün bir adamı biçmişler

Bana ne!

Helâda bebek düşürmüş Jale

Bana ne!

Miting alanlarında anırıyor dallama

Bana ne!

Ne etsem doktorum

Eller sevdalığımı diller hayatımı çaldı

İyi belleyin ahali ben bir hayaletim

Bol acılı bir halet-i ruhiyeyim

Zaten bir tahtam eksikti

Dün ilk defa gülümsedim

Gülümsemek ne şık şeymiş doktorum

Eksik tahtamın yerine bir gökkuşağı çiviledim

VERA

Keyifle bitirmelisin sigaranı

Kırılmamalısın yokluğuna

Örneğin; bir sigara seni elinden tutar

Karşıdan karşıya geçirir

Diğeri kan kuyularına hapseder döküntü ruhunu

Ben hep hasta olurdum evcilik oyunlarında

Âşıksam aşığım kardeşim sanane!

Bu düzen böyle şahane(!)

On yedisinde kızlar bir yerlerimi mıncıklıyor

Anneme söz verdim

Adam olmaya çabalayacağım

Bir de donsuz gezmeyeceğim meyhanelerde, çayhanelerde

Arap diye bir abimiz var ama çok kral adamdır

Bir leydinin kalbinde beni taksiyle gezdirdi

Nergis topladık bahçesinden, asfalta diktik

Yanıyor cemaat-i deyyus

Yanıyorum

Yanıyor beynimin bakır telleri

Terelelli ayininde mum yakanlar

Yanıyor

Boşluğuma bir pigme tekme atıyor

Hey! Babe!

Kafanın üstünde durmadan kaşınan bir mahlûkat var

Yollarımıza karamayını

Kalplerimize kaldırımlar döşedik

Yoldan yürümesin diye sevdamız

Maazallah bir kamyon gelir aniden ruhumuza çarpar

Kırılır demir

Cam kendini çoğaltır

Aynada organlarını görebilen bir adam tanımıştım

Karaciğeri sünger gibi içiyordu

Bir gün benim şerefime kadeh kaldırdı

Ben o gün bugündür ağzımı açmadım

Cuma namazlarına gittim

Tanrıya serenat yaptım

Penceresini örttü, ışığını söndürdü

Yazgıda ölmek de var

Hangi denyo ödeyecek bütün bu hesabı?

Geçerken oralarına da uğradım

Bülbül idim gülünü kokladım

Sanırım aramızda morcivert bir yarık oluşuyor

Sonra dokunamıyoruz şeylerimize

Hiç köprülü bir nehrin iki yakasından göz göze bakıyoruz

Sen dem kokan ellerinle selamlıyorsun büstümü

Ben cam parçaları akan nehre dalıyorum

Kahretsin!

İnsan kanayarak da yüzebiliyor

Beton kentin havai güzeli

Beni el arabasıyla gezdir

Gül arabasıyla düzdür

Kahretsin!

Bir lobunu daha çaldırmışım beynimin

Sahi, bugün günlerden ne?

Bu dikdörtgen aşktan çok şey öğrendim

Vakit geldi beyler

Odalara dağılalım

Herkes kendi kemirgenini kemirsin

Kendi mezarını kazsın

Kahretsin!

Yavşak olmayı bir türlü öğrenemedim

Şiiri Özlüyorum Dergisi

İCRA

Sancağımı yerin dibinde çektim

Mümtaz uyanmasın

O uyanırsa kedi uyanır

Kedi uyanırsa fena

Gittin bari icracı gönderme

Kalbimde sana ait eşya kalmadı

Mümtaz’ı al götür, temiz çocuktur

Kedi bende kalsın

Konuşacak kimsem yok

Söylenecek her şey söylendi

Sözlükte küfür kalmadı

Televizyonun tüpü bitti

Bir işine yaramaz

Dolap tam takır ama peynir var beyaz

Onu da al götür

Bu iş bitsin

Gittin

Mümtazla aram açıldı

Kedi desen, hasta, titriyor

Sigaradan değil

Yokluğundan öksürüyorum

Ev mi?
Dört yanı ağlama duvarı

Kuponla nevresim almıştık

Hani güllü, serçeli

Ananın gözü kalmışmış

Onu da al götür

Bu iş bitsin

Gittin

Arkandan tuz ruhu döktüm

Bileklerimi kanattım

Mümtaz mı?

Matematiği üçmüş orta sınıfta

Haftada ikiden ayda sekiz kere beni aldattın

Yandığım ne biliyor musun?
Yok! Kedi değil

O zaten hasta

Geriye bir tek tüfeği bıraktın

Mümtaz mı?

Mümtaz uyanmasın!

*  Sevgili Onur Sakarya’nın izniyle yayınlanmıştır.

GÖKBEN DERVİŞ

(25 Nisan 1986, İzmir - )

       İzmir Karşıyaka Lisesi ve Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne ve Görüntü Sanatları Bölümü Oyunculuk Ana Sanat Dalı’nı bitirdi (2010). İstanbul’da yaşıyor.

       Ana Yüreği ve Farklı Desenler adlı dizide ve Yabancı adlı filmde oynadı. Temren dergisinin yayın kurulundadır.

       Şiirleri, yazıları ve söyleşileri Akatalpa, Akköy, Alaz, Denizsuyukasesi, Dize, Eliz Edebiyat, Hayâl, Karakalem, Kurşun Kalem, Mühür, Papirüs, Sincan İstasyonu, Şiirsaati, Şiiri Özlüyorum, Temren, Varlık, Yazılıkaya vb. gibi dergilerde yayımlandı.

       Ödülleri: Mordoğan Belediyesi tarafından düzenlenen “Denize Dizeler” şiir yarışmasında “İç İçe Binlerce Deniz” adlı şiiriyle birincilik ödülünü aldı (Ödülü Muzaffer Kale’nin “Denizleme” adlı şiiriyle paylaştı). “Yalnızlık Manifestosu” adlı dosyasıyla 2010 Homeros Şiir Yarışması Kemal Özer Şiir Ödülü’nde birincilik ödülünü aldı (ödülü Seyyidhan Kömürcü ile paylaştı). Aynı dosya 2010 Memet Fuat Genç Şiir Ödülü’nde övgüye değer bulundu. “Kabuk” adlı dosyasıyla 2011 Arkadaş Z. Özger Şiir Ödülü’nde Jüri Özel Ödülü’nü Murat Çakır’ın “oto’turkiye” adlı dosyası ile paylaştı.

KARŞI

kutsal nehirde harmanlanan kül

iç ceplerinde gizler sıkıntının koyusunu

vuruşursunuz ezilen bir halkın halayıyla

o an yasaklı bir dil sökülür kumaşından

bebekler ninnisiz büyütülür

eskiciye verilme korkusu olur çocukluk

hep ağıttır

inattır, dağların saklısında yeşerir direniş çiçeği

irin dolu bir yazdan silkinirim

sökülmemiş tek tırnağım kalır cesur

direngen bir amazonun attığı oktur

ağzınız çürük konuşur, uykunuz çürük

dünyalı olmanın kılavuzu gibi dolaşırım meydanlarda

sakıncalı bir bildiriyim karalanmış

daha kucaklamadan yaşamı şöylece ağız dolusu

taşlanmış bir köyüm mağarasında sancılar

ya az sonra ölecekmiş gibi yaparsa zaman

ah! gökyüzü ya reddederse bizi evlatlıktan

paranoya tırmalar durur duvarları

dağınık kaldım yüzünüzden, şahlanan ellerinizden

hiç anlamı olsun diye sade

ayakkabısız çıktım yola

arafla hoşlaşmadık pek

kanım fokurdamadı metalden aşklarınıza

bozuk duygularınızın tadına baktım en fazla

anlamı olsun diye yırttım yazın şımarıklığını

kahkahasını paranın dümdüz ettim

çakma sarışınlarınızı kışkışladım ovamdan

oğlanlarınızın çiki çiki saçlarına, ah!

kullanım tarihi geçmiş girinti çıkıntılarınızla

yuvarlanıp duruyorsunuz öylece

sıkıldıkça deri değiştiriyorsunuz

dibiniz, çalınız ne hoş

kan kaybediyor güneşiniz sallamıyorsunuz

sizi gidi rakı masasında balıklar!

bu sırrı al yastık altında sakla:

yoktunuz aslında

düzende dikiş tutturmadım

göğsünüze işlenmedim rengarenk, ne iyi

YABANCILAŞMA

yok sayıyor gök gürültüsünü kimse bilmedi
birden kovuluyoruz dünyadan
dip dibeyiz, ama uzaktayız insana
cilalı korkular büyütüyoruz
toplu katliamların göbek taşında

herkeste bir travmadır gidiyor
afyon kokuyor odalar
gizli bir özne daha çekiliyor yaşamdan
ulak, öldürüyor sözü yol kenarında

daha dağınık kaldırımlar, akarsu susmuş
celladın tırnak aralarında çokça ölü
her masal biçiyor gövdemizi
içeriden bakıyoruz evrenin karanlığına

tanrı epeydir yatalak
beklemek ne kalabalık
kapkara bir yırtılma şimdi yalnızlık

sonra: saçma

KARA SARI MUTLULUK

içi geçmiş bir bahar yürüyor üstümüze

zulada ne var:

bitimsiz boşluk, katledilmiş çocuk bakışı

grotesk bir tanrının şuh kahkahası

uçmayı unutmuş balonun sönerkenki son sözü

kurşun soğukluğuna bürünmeden önceydi

savaşın gri bulantısı daha ağrıtmazkendi anıları

ters yüz edilen, dalı doğuştan kırık bir papatyanın

son arzusu kokmak ve ince boynunu salındırmak değilkendi zaman

dişleri sökülmemişti insanlığın henüz

mutluluk çimen yeşiline çalıyordu

(susku)

ansızın çaresizleşti akrep ateşin karşısında

gökyüzü devrederken mavisini

şöyle boylu boyunca kendi dilini kesti dünya

bak, anılarını anlatıp anlatıp böbürleniyor tanklar

utançsızca havasını atıyor kuşlara savaşkan uçaklar

uzun hava bir acının cılk yarasına geçirmiştik tırnaklarımızı

yeni yeni söküyorduk yosun tutmayı

göğüs kafesimizde tiz sesli tragedyalar

ağaçlar gölgesini toplarken tepemizden

bir yaprağın solgunluğuyla titreşirdik karşılıklı

(uzun susku)

az ötede canıyla cebelleşiyor umut

mutluluk; kara sarı!

* Sevgili Gökben Derviş’in izniyle yayınlanmıştır.

SİDAR SİNAN ÖZMEN

(9 Eylül 1980, Ankara - )

       İlk ve ortaöğrenimini Ankara’da tamamladı. 1997 yılında Gazi Üniversitesi Kamu Yönetimi Bölümü’nde 1 yıl eğitim gördükten sonra 1998 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne geçti. 2003 yılında mezun oldu. 2004 yılından itibaren 5 yıl Ankara’da avukatlık yaptıktan sonra İstanbul’a yerleşti.

       2004 yılından bu yana şiirleri, öyküleri, denemeleri ve röportajları Arkadaş, Artefact, Ekin Sanat, Kalem, Karakalem, Koridor, Mor Taka, Nikbinlik, Paspatur  vb. gibi dergilerde yayımlandı. Bir süre Koridor Kültür Sanat Edebiyat dergisinin yayın kurulu üyeliğini yürüttü.

Ödülleri: “Kedi Gülüşlü Babalar” adlı kitabı Karşıyaka Belediyesi’nin düzenlediği  Arif Damar anısına düzenlenen Homeros Ödülleri 2011 Arif Damar Şiir Ödülü’nde üçüncülük ödülünü aldı (Ödülü Muammer Can’ın “Ceriham” adlı dosyası ile paylaştı).

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Kedi Gülüşlü Babalar (2010, Hayal Yayınları, Ank., 120 s.)