ABDÜLKADİR BULUT

(23 Nisan 1943, Akine Köyü, Anamur / İçel – 8 Ağustos 1985, Anamur / İçel)

       Anamur Ortaokulu (1977) ve Akşehir İlköğretmen Okulu’nu bitirdi (1961).  Anamur, Kırıkhan ve İstanbul’da öğretmenlik yaptı (1961-1966). Politik nedenlerle bakanlık emrine alınması üzerine bir süre mesleğinden uzak kaldı. Göreve iadesi için Danıştay’da dava açtı ve üç yıl sonra tekrar öğretmenliğe döndü. Anamur’da geçirdiği trafik kazasında yaşamını yitirdi.

       İlk şiirleri 1960 yılında “Varlık” dergisinde yayınlandı. 1960 yılından itibaren şiirleri ve yazıları Dost, Elif, Forum, Milliyet Çocuk, Milliyet Sanat, Sanat Emeği, Soyut, Şölen, Türk Dili, Varlık, Yarın, Yazko Edebiyat, Yeditepe, Yusufçuk dergilerinde yayımlandı.

       Şairin adını yaşatmak adına Çağdaş Şair ve Yazarlar Derneği 2011 yılından itibaren “Abdülkadir Bulut Şiir Yarışması” düzenlemeye başlamıştır.

Ödülleri: Milliyet Sanat dergisinin açtığı 1974 yılının En Başarılı Genç Şairi yarışmasında ödül aldı.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Sen Tek Başına Değilsin (1976, Yonga, İst.)

& Acılar Yurdumdur (1981, Yazko Yayınları, İst., 60 s.)

& Yakımlar (1982, Yeni Türkü Şiir Yayınları, İst., 64 s.; Desenler: Cihat Aral)

& Gözyaşları da Çiçek Açar (1983, Yazko Yayınları, İst., 60 s.)

& Sen Tek Başına Değilsin II (1984, Yazko Yayınları, İst.)

& Yurdumun Şiir Defteri (1985, Yeni Türkü Şiir Yayınları, İst.)

& Ülkemin Şiir Atlası (Bütün Şiirleri; “Direniş Günleri” ve Ülkemin Şiir Atlası” adlı yayınlanmamış iki kitabıyla; 1986, Can Yayınları, İst., 288 s.)

      Çocuk Kitapları:

& Kahveci Güzeli (Çocuk şiirleri; 1980, Can Yayınları, Arkadaş Kitaplar, İst.)

& Üveyikler Göçerken (1981, Remzi Kitabevi, İst.)

& Sakar Tay (1983)

       Hakkında Yazılan Kitaplar:

& F. Saadet Bilir-Ali F. Bilir, Abdülkadir Bulut, “Kasabalı Lorca” (Yaşamöyküsü, Şiir, Yazı, Söyleşi ve Mektupları...) (2010, E Yayınları, İst., 344 s.)

& F. Saadet Bilir-Ali F. Bilir, Abdülkadir Bulut’a Sevgi Sözleri (2010, E Yayınları, İst., 453 s.)

Kaynaklar:

A  Tanzimat’tan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi Cilt I / 2001, Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, İst. / s: 202

Hakkında Yazılan Yazılardan Alıntılar:

/  “Abdülkadir Bulut, yapıtlarını öteden beri ilgiliyle izlediğim bir şair. Her şeyi bir türkü kıvamında, bir türkü tadında eritiyor. Yerel görünümlere durumlara dayanıyor. Ordan soylu imgeler yaratıyor… Kasabalı bir Lorca. Her şiirinde şiir var…”

Cemal Süreya

/  “Abdülkadir Bulut yaşamıyla halktan biriydi. Toroslar’ dan bir “Yörük” olduğunu ne özel yaşamında, ne de şiirinde unutmuştur. İşte bu nedenle Abdülkadir “herkes”tir ve şiirleri de “herkesleşmiş”tir. Bu, halk ozanlarına özgü nitelik, doğal olarak, onun şiirlerini çoğullaştırmış, “biz”leştirmiş, bu şiirlere bulaşıcı bir etki gücü kazandırmıştır…

       Son kitabı “Yurdumun Şiir Defteri” bu sözlerimi kanıtlayacak bütün dilsel, biçimsel ve yapısal niteliklere sahip yüksek düzeyde bir kitaptır. Bu nedenle, saçma bir kazayla gelen ölümü, yükselen bir şiiri sırtından hançerledi.”

Özdemir İnce

/  “Abdülkadir Bulut şiir mirasını, günümüzün geç ozanı, satır satır, dize dize, sözcük sözcük okuyup üzerinde düşünmeli, bu şiirin tadına varmaya çalışmalıdır.

      Şiir severler yitirdikleri şiir tatlarını bu şiirlerle yeniden kazanacaklarını, sözün kaybolan ağırlığını Abdülkadir Bulut’ un dizilerinde yeniden bulacaklarını bilmelidirler.”

Ataol Behramoğlu

Şiirlerinden Seçmeler:

AV ÜLKESİ

1- Bir kaçak öldürüm

Yorgun atlar soluyordu akşamda

Ürküterek bir nice beyazlığı

Ve değiştirmeden korkularını

Hiç benzemediler birbirlerine

Al üstünde bir morda durdular

Maraş bilinmiyordu çünkü

Çünkü Maraş yoktu önceleri

Ve o atların dudakları

Bir güney denizine uzanıyordu

Bakarken hep ölü bir sansara

Hiç durmadan

Yani bir nisanı güzellediler

Uzun başlarıyla bir yerde

Belki de ilk kez savaşlarsız

Döndüler soğuk yerlerine haritaların

O bunaltılardan çok sonra

Ağıtlarına bir kılıç bularak

Hem o güzlerin anıtlarında

Onlar bir kaçak öldürümdü

Vuruşunca yüzlerine ürpertileri

Sığınaklar buldular öykülerinden

Salt bir gök durağına inen

“Sen Tek Başına Değilsin” adlı kitabından

BİR UZUN KUZGUN

Bir bozuk ikindidir kuzgunum

Antikacı yüzleriyle surlarımda

Göğsüme cumhuriyetler bulur bazen

Dedemin bile hiç görmediği

Yıkık bir gölgeyle kararsız

Daha çok intiharlanır

Ya da çoğalır soluğumla

Büyüterek gözlerini ve avını

İstemler o uzun dönüşünü

Belki de denizini sevmekten

Tanımlar yıkıntılarını

Saygılanır o benim korkularıma

Islak bir tayın uzun başıyla

İmgeler hep unutulan yasalarını

Van Gogh’un eylüllerinde

İlk kez bir cumartesi yüzü

Benim güney kentlerimi ansıtan

Ellerimle

“Sen Tek Başına Değilsin” adlı kitabından

GÖRÜŞMECİLER

Sudan örülmüşe benziyorlar

Yaklaşıp dokunsam usulcana

Akacaklar şiirlerin içine

Bir yaprak gibi kaldırarak

Bütün sözcükleri

Çekinmeden ve kendini sıkmadan

Birer taş bıraksam ayrı ayrı

Her birinin alnının ortasına

Biliyorum ki yüzyılda ancak iner

Her birinin dibine

Ne ile doludur diyemiyorum ağızları

Oturup konuşsak şöyle biz bize

Fırtına olup çıkacak sözcükler

Gündüzleri dağlara doğru esen

Geceleri dağlardan denize

İçerde olan biri her daim

Gömleğinin düğmelerini iliklerken

Onu yıkayıp ütüleyen elleri

Ve kurutulduğu balkonu düşünür

Yaşlansa da gözleri

Yollarına da ısındılar oraların

Manavlarına, kahvelerine, bakkallarına

Görüş günlerine, bekleme yerlerine

Ama bir türlü alışamadılar

Ayrılış saatlerine

“Yurdumun Şiir Defteri“adlı kitabından

GÖZYAŞLARI DA ÇİÇEK AÇAR

Ellerimi dokunduğum her yerde

Çığlık çığlığa kıvranıyor hayat

Ve ölen arkadaşların giysilerini

Bir kere daha dürüp koyuyor analar

Çamaşır sandıklarına

Gözyaşları da çiçek açar

Bugün yurtyeri olsa da acılara

Kayaların en sarp yerlerindeki

Kırlangıç yuvalarını andıran alnın

Bir gün terli bir gelecek uçuracak

Sabahlardan akşamlara kadar

Gözyaşları da çiçek açar

Ansızın oyuna başlayan çocukların

Sesleri kadar canlı ve huylu

Sevinçleri kadar taze ve acemi

Bir duruş kuşatacak işte seni

Gözyaşları da çiçek açar

Başını dayadığın ağaç dalı

Bak hafifçe eğildi toprağa doğru

Uyuyan bir çocuğun soluk alışını

Dinler gibi kendini vererek

Yaklaş, yüzünü örse de acılar

Boynundan ter boşalan herkese

Gözyaşları da çiçek açar

Yaklaş, yüzünü örse de acılar

Ve nasıl yakalarsa toprağı kök

Suları renk, dalları kiraz

Sen de öyle yakala hayatı

Yürü kol kola canıma değsin

Gözyaşları da çiçek açar

Yazko Edebiyat, Sayı: 21

“Gözyaşları da Çiçek Açar” adlı kitabından

İKİNDİ ATLARI

ve bir kral ölüsünün aklığı

sana benzerdi denizleriyle

unutmadan fenike’li çocuğunu

güzellerdi günü birlik evine

onlar ikindi atları gecemden

sunulanır erkenci dudakları

uzak sularında bekliyenlerin

ağıtıdır çekip-gitmesi süremde

koşarlardı soluğuma tanımsız

soğuk otlarında bir nice otun

hep yorulmuş olmadan belki de

çok belli eski bir ağırlamama

KAÇAK

konuşmadığım ülkeme belliyiz onlara yorulmadan

en büyük sorumlusuyuz bir uzun kartalın

ve yangınların belki de bir sabahın

anlamını kullanıyoruz ölü at başlarına

yani yeni bir duyguda sürgünler bozgunlar

geçerler gecelerimizden unutulmuşa uyan

ıslaklığında yitirilmiş erdemlere ne denli

hep sularında süreli bir ceylân

kırık akşamları çarşılıyoruz ala mora

bozuk otlarında eski bir bunaltının

dudakları saygılıyoruz bunca dudaklardan

ellerimiz bir zencinin unutulmuşluğu çağına

eskisel şehirleri ve anmalardan

SEN TEK BAŞINA DEĞİLSİN

Sen tek başına değilsin

Yağmurda koşan taylar gibi

Ve toprağı iyice kavrayan

Kökler kadar akranın var

Omuzlarında hayat ve şiir

Alınterinden bir yürüyüş

Sis örtse de alnını bazan

Dalına göre konsa da kuşlar

Kalem seni arkalıyor boyna

Gülü saklayan yaprak

Ve kızartan toz

Çok alışkın acılı yanın

Güneşte bozaran yavşanların

Islaklığına

Ellesen yorgun bir buzağıyı

Sırdaşın olur senin yiğidim

Mapusane günlerinde görüşmecin

Çünkü adaşların da uğurlandı

Sen tek başına değilsin

Omuzlarında hayat ve şiir

Alınterinden bir yürüyüş

Sen tek başına değilsin

“Sen Tek Başına Değilsin” adlı kitabından

ÜLKEMİN ŞİİR ATLASI

III

Ben aradığım her şeyi yana yakıla aradım

Kaygılar taşıdım mutlaka bulmalıyım diye

Ama kaldırdığım her taşın altından

Çıka çıka bir yığın böcek çıktı

Kimisi deliklerine kaçtı, kimisi üstüme ağdı

Yol günlüklerine geçti attığım adımlar

Çocukken boynunu kopardığım kuş yavruları

Düşlerimde yolumu kesip bir bir gözlerimi oydular

Ve eğdiğim fidanlar büyüyüp gelişince

Gövdeleri tabutuma birer tahta oldu

Sulara bıraktığım hüsnüyusufların

Yan yatıp suyun üstünde durması gerekirken

Hepsi de dibine çöküp gitti bir bir

Demek ki her şeyin bir derinliği var

Demek ki her şey biraz da derinliktir

Daima ayrılıklar üretti benim yürüyüşlerim

O yüzden adı ayrılık olan bir çiçektir

Şimdi benim avuçlarımdaki çizgiler

Oysa eskiden alçalan bir kara kırlangıcın

Kuyruğunun duruşuydu.

XLVI

Bilirim incelik ister marifet ister

Arkadaş seçmek de yar seçmek kadar

Çünkü göreceğin küçük bir ihanet bile

Adama evlat acısı gibi koyar

Düşün ki içini döktüğün, sırlarını verdiğin

Seninle birlikte aynı ufka alın dayamış

Birlikte saklanmış, birlikte yatmış birisi

Bakmışsın ki günün birinde ayrılıp gitmiş

Aslında bir su damlası kadar hafiftir insan

Bir söz kadar uçucu, bir reyhan kadar yabani

Ve kırlangıçların gözleri kadar ürkek

Eğer cesaretle doldurmamışsa kalbini

Bilirim oldum olası incelik ister

Arkadaş seçmek de yar seçmek kadar

Çünkü gün gelip çıkarıp öfkeni vereceksin

Ve yurduna dair taşıdığın güzel şeyleri

XLVII

Yürüdüğüm yolları deftere yazmayı

Günlük tutmayı bağırıp çağırmayı

Ve hayatım üstüne haberler çıkarmayı

Bir marifet sayıp kendimi ele verdim

Bir damla suyun bile ağırlığını düşünmedim

Ama taşı toprakla toprağı çamurla kıyaslayıp

Taşıdığım düşüncelerin sözlere dökülüşüne

Bir anlam veremeden çekip gitmedim

“Ülkemin Şiir Atlası” adlı kitabından

A. M. CELÂL ŞENGÖR

(24 Mart 1955, İstanbul - )

      1973 yılında Robert Academy’yi bitirdi, 1978 yılında State University of New York at Albany’den jeolog olarak mezun oldu. 1979 yılında master, 1982 yılında da aynı üniversiteden doktora aldı. 1981 yılında İTÜ Maden Fakültesi, Genel Jeoloji kürsüsüne asistan oldu. 1986 yılında İTÜ Maden Fakültesi Genel Jeoloji Anabilim Dalında doçent oldu. 1988’de Neuchâtel Üniversitesi Fen Fakültesi’nden şeref bilim doktoru (Docteur ès sciences honoris causa) pâyesi aldı. 1990 yılında Academia Europaea’ya ilk Türk üye olarak seçildi, aynı yıl Avusturya Jeoloji Servisi muhabir üyesi, 1991 yılında Avusturya Jeoloji Derneği şeref üyesi oldu. 1992 yılında İTÜ Maden Fakültesi Genel Jeoloji Anabilim Dalı’nda profesörlüğe yükseltildi. 1993 yılında Türkiye Bilimler Akademisi kurucu üyesi oldu, Akademi konseyine seçildi, aynı yıl TÜBİTAK Bilim Kurulu üyeliğine seçildi. 1998 Mayıs ayı içerisinde Şengör Collège de France’da misafir profesör olarak bir kürsü işgal etti, burada “XIX. yüzyılda tektoniğin gelişmesine Fransız jeologlarının katkısı” konulu bir ders verdi ve 28 Mayıs 1998’de Collège de France’ın madalyasını aldı. 2000 yılının Nisan ayında Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Bilimler Akademisi yabancı üyeliğine seçilen ilk Türk oldu. Collège de France dışında İngiltere’de Oxford (Royal Society Araştırıcı bursuyla), ABD’de California Institute of Technology (Moore Distinguished Scholar olarak) ve Avusturya’da Salzburg Lodron-Paris Üniversitesi’nde misafir profesörlük yaptı. Jeolojide bilhassa yapısal jeoloji ve tektonik dallarındaki çalışmaları ile ün yaptı. Bu konuda 6 kitap, 175 bilimsel makale, 137 tebliğ özeti, pek çok popüler bilim makalesi, tarih ve felsefe ile ilgili de iki kitap ve 300’e yakın deneme yazısı yayınlanmıştır. Bunların 1997-1998 yılları arasında Cumhuriyet Bilim Teknik dergisindeki “Zümrütten Akisler” köşesinde çıkmış olanları Yapı Kredi Yayınları tarafından 1999’da Zümrütnâme başlığı altında kitaplaştırılmıştır. Şengör ayrıca pek çok uluslararası dergide editör, yardımcı editör ve yayın kurulu üyeliği yapmıştır ve yapmaktadır. Evli, bir çocuk babası.

      Yazıları ve söyleşileri Cumhuriyet Bilim Teknik vb. gibi dergi, fanzin, gazete ve eklerinde yayımlandı.

Ödülleri: 1984 yılında Londra Jeoloji Cemiyeti’nin “Başkanlık Ödülü”nü, 1986 yılında TÜBİTAK’ın Bilim Ödülü’nü 1991 yılında Kültür Bakanlığı’nın Bilgi Çağı Ödülü’nü aldı. 1994 yılında Rusya Doğa Bilimleri Akademisi üyeliğine, Fransız ve Amerikan jeoloji dernekleri şeref üyeliğine seçildi, ayrıca kendisine Fransız Fizik Cemiyeti ve École Normale Supérieure Vakfı tarafından Rammal Madalyası verildi. Şengör 1997 yılında Fransız Bilimler Akademisi tarafından yerbilimleri dalında büyük ödül (Lutaud Ödülü) ile onurlandırıldı. 1999 yılında Londra Jeoloji Cemiyeti kendisine Bigsby Madalyası’nı tevcih etti.

Yapıtları:

      Deneme ve İnceleme Kitapları:

& Zümrütnâme (1999, YKY, İst.)

& Hasan Ali Yücel ve Türk Aydınlanması (2001, TÜBİTAK Yayınları)

& Zümrüt Ayna: Bilimsel Düşünce Üzerine Denemeler (2003, YKY., İst.)

& Yaşamın Evrimi Fikrinin Darwin Döneminin Sonuna Kadarki Kısa Tarihi (2004, İstanbul Teknik Üniversitesi Yayınları, İst.)

& 99 Sayfada İstanbul Depremi (2006, İş Bankası Kültür Yayınları)

& Bilgiyle Sohbet - Popüler Bilim Yazıları (2014, İş Bankası Kültür Yayınları)

& Dahi Diktatör (2014, Ka Kitap, İst., 150 s.)

& Aptalı Tanımak (2015, Ka Kitap, İst., 200 s.)

& Newton Neden Türk Değildi? (2015, Ka Kitap, İst., 196 s.)

       Söyleşi Kitapları:

& Bir Bilim Adamının Serüveni – “Celal Şengör Kitabı” (Söyleşi: Sefa Kaplan; 2010, İş Bankası Kültür Yayınları)  

       Çevirileri:

& Francis Macdonald Cornford, Sokrates Öncesi ve Sonrası (Senem Onan ile)

HAYDAR EROĞLU

(1958, Bahadın Kasabası, Yozgat - )

       1986 yılından beri Hollanda’da yaşıyor. Ticaret ve hukuk okudu. Şiir ve öyküleri çeşitli dergilerde yayınlandı.

       Ödülleri: 1986 Barış Yılı nedeniyle Ankara Diş Hekimler Odası, Ankara Eczacılar Odası ve Ankara Tabip Odası’nın ortaklaşa düzenledikleri şiir yarışmasında Broy Dergisi Şiir Özel Ödülü, Ayko tarafından Enver Gökçe anısına düzenlenen yarışmada Özendirme Ödülü, Petrol İş Sendikası’nın düzenlediği yarışmada Mansiyon, İsviçre İşçiler Birliği’nin düzenlediği yarışmada Mansiyon, Uluslararası Hümanist Enternasyonal İkincilik Ödülü, İzmir Büyük Şehir Belediyesi’nin düzenlediği Çocuk Romanı Yarışması’nda İkincilik Ödülü, Ankara Çankaya Belediyesi ile Damar Dergisi’nin ortaklaşa düzenledikleri yarışmada çocuk şiiri dalında Birincilik Ödülü, Poetry International (Dünya Vafkı) tarafından düzenlenen Öykü yarışmada Öykü Ödülü, Unesco’nun 1996’yı ``Uluslararası Nasreddin Hoca Yılı`` ilan etmesi nedeniyle Akşehir Nasreddin Hoca Derneği’nin düzenlediği Gülmece Öykü Yarışması’nda Başarı Ödülü ve Samim Kocagöz Öykü Yarışması’nda İkincilik Ödülü’nü kazandı.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Türkçemle Türküler

& Bir Zor Zanaat Şairlik

& Ağlar mısın Güler misin

& Selâm Olsun

& Şiirimsi

& Şiirsel Bektaşi Fıkraları

& Şiirsel Nasreddin Hoca Fıkraları

       Fıkra Kitapları: 

& Nasreddin Hoca Fıkraları

& Düşünen Çocuk Fıkraları 

      Çocuk Kitapları:

& Altınkafes (Çocuk Romanı)

& Bir Tutam Kır Çiçeği (Çocuk Şiirleri)

& Küçük Düşünür (Çocuk Şiirleri)

& De Droom van het Brandende Huis (Hollandaca Yayınlanan Çocuk Romanı) 

ALİ RIZA KARS

(20 Şubat 1952, Bahadın / Yozgat- )

       Erkek Sanat Enstitüsü Torna - Tesviye Bölümünü, Goethe Institut ve Gazi Eğitim Almanca Bölümü’nü bitirdi. Üç yılı Almanya’da olmak üzere, atölye ve fabrikalarda işçi olarak çalıştı. Daha sonra kamu kuruluşlarında idari işler, eğitim, halkla ilişkiler konularında yöneticilik yaptı. Mamak Belediye Başkanlığı’nda Müdür olarak çalışmakta iken emekli oldu. 1999-2000 ve 2009-2010 yılları arasında Edebiyatçılar Derneği yönetiminde görev aldı. Bilim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Meslek Birliği (BESAM) temsilcisi olarak 2003-2004 yıllarında Kültür Bakanlığı Telif Hakları ve Korsan Yayınlar Komisyonunda başkan yardımcısı olarak görev yaptı. Dil Derneği, PEN, TYS ve Sanat Kurumu üyesidir. Ankara’da yaşıyor.

       Şiire, ortaokuldayken, halk şiiriyle başladı. Yayımlanan şiirlerinin çoğunda Kaptani mahlasını kullandı. Bazı şiirleri halk ozanları tarafından bestelendi. Birçok şiiri THT Ozanlar Antolojisi’nde yayımlandı. Şiirleri ve yazıları abece, Agora, Ağır Ol Bay Düzyazı, Akköy, Ana Dili, Ardıçkuşu, Aykırısanat, Bahadın, Berfin Bahar, Beşparmak, BirGün, Çağdaş Türk Dili, Damar, Dil Dergisi Language Journal, Dize, Edebiyat ve Eleştiri, Esin Sanat, Evrensel Kültür, Güney, Güzel Yazılar, İnsancıl, Kavram Karmaşa, Kıyı, Koridor, Öğretmen Dünyası, Patika, Pencere, Sanal Ördek, Şiirli Çıkın, VESTED, Yaba, Zarf vb. gibi dergi ve gazetelerde yayımlandı.

Ödülleri: 2001 yılında “Suların Sesini Yazdı”, 2002 yılında da “Geldin”. 2003 yılında “Evrensel Ateşine” adlı şiirleri, Hacıbektaş Belediyesi şiir ödüllerine; yine 2003 yılında “Düş ve Sokak” adlı kitabı, (KYÖD) Kocaeli Yüksek Öğretim Derneği’nin düzenlediği, Ruşen Hakkı şiir özel ödülüne layık görüldü.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Hayalin Gözümde Kızıl Gül Oldu (Bahadın Yayınları)

& Kendi Pınarından Akardı Gülmelerin (Damar Yayınları)

& Işıkla Öpüşürdü (2001, Gelenek Yayınları, 80 s.)

& Düş ve Sokak (Damar Yayınları)

& Yüksek Debili Aşklar (THT Yayınları)

& Gitme Zamanı (Kurgu Kültür Merkezi Yayınları, Ank., 71 s.)

       Romanları: 

& Atların Kardeşliği (Sanatyapım Yayıncılık, 350 s.)

      

Şiirlerinden Seçmeler:

DÜŞLEDİĞİM AŞKSIN

Ağır ağır siniyor

uçuk düşlerimin kumaşına

sonbahar rüzgârında boğulmuş gül kokuları

Yıldızlara bakıyorum

kalbinin kan sızdıran lehiminde

çaresizliğin yılan simgesi

aldatılmışlığın zehri yazılı

Sabrın aynasında kararıyor

kalbindeki mum

dökülüp savruluyor mekânsız sevgiler

ihanet mengenesinde sevdanın şahdamarı

Duyuyorum

bir ceylanın ürkek ayak sesleri

duyuyorum, canıma benziyor diye

ışıl ışıl bir nehri gözlerinle içtiğini

Unutulmazlığa gömüyorum, yakın günler

getirdiğini bana, esrik geceler verdiğini

sıcaklığı sarıyor o sımsıkı kucaklamanın

heyecan bahçesi kalbim, korlarda kanım

Sen

sevdalandığı düşlerde boğulan kadın

uzak hayallerimi getirdin bana ansızın

düşlerimsin sen, düşlediğim aşksın

GÜNLERDEN SIZAN

Sussam çevremde akbabalar dansı

Konuşsam ses boğan barikatları köhnemiş sarayların

Dönemeyeceğim kadar benden uzak avungan çocuk yıllarım

Yanıtlanmayan sorularım hâlâ yanıtsız

Omürlerden taşar gençliğimde zaptedilemeyen hüznüm,

yine aynı hüzün

Ağlarsam yağmurda ağlarım kimse anlamamalı

Günlerin vahşetinde ezilirken güller içimde

Kanırtan bir dildi ki ağzımdaki öncelikle çuvaldız

Bir melodiyken kulaklara şafaktaki boynun çatırtısı

Dağıtamaz çenesuyu ustaları içime çöken avlu sessizliğinii

Kılavuzdu ağdaya muhtaç yüreklere yağı bitmiş kandiller

Yürüsem her yön uçurum dönsem her yanım inkârdı

Ve birkaç kopuk yılda yaşadım hayatın tüm yaşlarını

Ey bana kuyular kazan dizginlenemez sözcüklerin

Savrulan beş çaylarına kırık aynalar şenlensin

Ey şair!

Savur kendini sözcüklerine yaraların neşterlensin.

Kavram-Karmaşa, Şubat 2001

IŞIĞI GEÇER DÜNYA

Bekleme bilmeyendi. Şeffaf bir

bulut gibi giderdi hep,

Gölgesizdi...hüzündü

Ezgilerini getirirdi rüzgâr

Ateşli iğne gibi. Kulağımın içten içe,

delinir ...delinirdi.

Bilemedim, dinler miydim, içer miydim

sesini. Duyularım dilime kilitlenirdi,

dilimse; yüreğime.

Gittiğin günden beri. Son yıldızını da

Söndürdüğünde gece. Bir alacakaranlık

Bir şeyler doğmadan önce. Ben sokaklarda

aradım...

Sokaklarda... kendimi...

Delik çıkınında biriktirdikleri,

Saçında kırmızı gül. Çıkageldi bir gün

İşte o gün;

Kalbimin gölgesine, sevdadan zaman dikti.

Tüm sigortalarını attırıyorum şimdi

Tepesinde ışık hızının.

Tekerleğini yiyor hırsından.

Ne zaman açsam gözümü. Ve ne zaman

kapasam. Geçiyorum ışığını. 'Onunlayım,

Ondayım. Ve düşümün hızında

O güzel zamandayım...

Ağır Ol Bay Düzyazı, Eylül-Ekim 2001

KENT YİTİĞİ NAZIM MUTLU

Beni bu kente yalnızlıktan üşümeler getirdi

günlüğümün yedeğinde yitik gülüşler

gitgide hızlandı çalar saat

sabahlarda asfaltın bulanık aydınlığı

akşamlarda kırık dökük kaldırım

arsız unutuşlara taşıdı beni.

Beni bu kente göçmen yaz yağmurları getirdi

ellerimde taze ceviz kınası

mendil bahçelerde yapma küstümçiçeği

apartmanlar haraç alır ışık payımdan

dönüşlerde artıyor tenimin solgunluğu

bu sağır sokaklar avuttu beni.

Beni bu kente kırık düşler getirdi

gömleğimin deseninde çürüyor ikindiler

Kuşlar vardı sılada -ki eğilirdi gökyüzü

şimdi ancak caddelerde öpüyor izlerimi

okullu çocukların dinmeyen ezgileri

o küllenen masallar unuttu beni.

Beni bu kente yanık güzlen getirdi

adresimde hep kırılgan yazılar

çayımda demli hüzün kalemimde mor sızı

veriyorum gözlerimi külrengi duvarlara

beni bu kente soğuk kaçış trenleri

getirdikçe götürür başka bir kente beni.

Sürgündeki acılar ki yeni kentler üretir.

Çağdaş Türk Dili, Temmuz 2001

SESİMİ ZAMANA BIRAKARAK

Lacivertini kendine yaratan derinlikteyim

mişli geçmiş zamanlardan dilek şartlar deriyorum

kesilen bir solukla kesilen bir karpuz arasında

fark edilmeden

terk edilmiş sokakları dolaşıyorum anılar kadar sessiz

Bir hançer gibiyim zamanın boşluğuna saplanan

samanı biten atları da yılkılarda unuttum

dinleme sabrım yok artık suların ağıtını

taş ustası değilim ey yâr

Korkularını salmış karanlığa çatlak ar damarları

anadan öksüz babadan yetim büyüyor yitik utanmalar

büyük aşklar doğuran küçük paranoyalar yok varoşlarda

bir halkın ensesini belleme belleyenler kendini bulamadan

çürümeyi buluyor yoksulluk yoksunluğunda

Unutulanlar doldurdu kavgaların kadîm meydanlarını

zaman kadar hızlı geçmedi acılar ve hayat hiçbir

anında unutmadı kendini. Bir ağaç ki, budandıkça

her şıvgın için yeni kökler salmalıydı

unutmadı, yeniden doğmak için muhtaç olduğu emeği

Hüzünlerin gölgesine sığındık

güneş içten içe anlamsız günlere doğduğuna üzülmekte

bu yola beraber çıkanlar, rüzgârın elinde çıtası kırık

uçurtmalar gibi dönmekte

işte böylesi bir günde vurup şu dünyayı

suçu demokrasiye yüklemeli fâil-i meçhul olsun diye

Bilirsin

arınmak için düşmezler çiy taneleri. Tuzunu emen su

serinlik verir çorağa. Bir gün bir şeyler de yaşanır anılarla

düşler arasında pişmanlık ifadesi gibi durmaz hayat

toprağa bölünmüş düşen bir beden gibi kendine hasret

yoksulun bacası gibi dumansız durmaz

Sevgilim

sen bütün yolların yokuşu, ben bütün yolların uçurumuyum

zaman; geçmişi gösteren aynadır, geleceğe dönük yüzü sır

geleceği göremez gözleri, geçmişi getiren postacıdır zaman

inişe geçen atların ayaklarını direnerek atışı gibi, gelecek

zamana direniyor ömrüm. Bir kadehin vardı ya yarısı dolu

tam da şimdi

gözlerinin buğusunda bir daha dinlendirsen soluğumu

Ötekinde tat olur acılar kendine gelene dek.

Nerede bir sözcüğün içi boşalsa bende bir anlamın çatısı çöker

bir idam öyküsündeki duygular değildir ipin önünde olmak

susuyorum, sesimi sana ve zamana bırakarak

TAY VE ÇOCUK

Küçüktün sen

O korkak tilkiden azıcık büyük

Bakma şimdi böyle huysuzluk

Yapabildiğine. Daha iki yıl önce

Gün yağmurlarıyla öpüşen

Mayıs sabahında

Bir annen bir de ben vardık

Bugün allanan yelelerinle

Dalgalanan çayırda

Sonra uzattın boynunu

Bakıştık, yüreğimizde yeşeren

yeni bir dünyaya. Rüzgarları

Tekmeleyen sekilerin göründü sonra

Beni çocuk sayma böyle şımarıp

Aldanma boyunun tez uzadığına

Uçurtmayı rüzgarlayan kuyruğun

Yapışıyordu o gün

Çavdar saplı ıslak bacaklarına

Kalkabilmen için kucakladım da seni

Annen kollarımda yaladı gözlerini

N'olur üzme beni kalamayız

Bir otlakta ömür boyu

Kanber ol demiyorum

İstemezsen devlere de saldırma

Alnında akıtman akmalıyız

Tayların da şeker yiyebildikleri

Dünyalara... Dörtnala