LEYLA RUHAN OKYAY

 

       

(24 Nisan 1952, Alpullu/Kırklareli -)

Öykücü. Öğretmen Makbule Hanım ile öğretmen Fikret Gönenç’in kızı. İlkokulu Silivri, Turgut Reis İlkokulu, orta ve lise eğitimini Kandilli Kız Lisesi’nde, lisans ve yüksek lisans eğitimlerini İT, Mimarlık Fakültesi'nde tamamladı. Mezun olduktan sonra çeşitli mimarlık atölyelerinde ve İTÜ Mimarlık Tarihi ve Restorasyon Enstitüsü’nde kent koruma projelerinde çalıştı. Yüksek Lisans tezini de ‘Safranbolu'da Bir Koruma Örneği’ adı altında, aynı konuda tamamladı. İstanbul’da yaşıyor; evli, bir çocuk annesi. 

İlk öyküsü “Onlar Denize Karıştılar” 1996’da Adam Öykü dergisinde çıktı. 1997'de Varlık dergisinin ‘Ustaların Seçtikleri’ adı altında yayımlanan ve Nezihe Meriç tarafından seçilen ‘Düş’ adlı öyküsü Varlık dergisinin aynı yıl ağustos sayısında yayımlandı. Öyküleri, gazete yazıları, röportajları, sanat yazıları ve söyleşileri; Adam Öykü, Adam Sanat, Agora, Aykırı Sanat, Beşparmak, Cumhuriyet, Cumhuriyet Kitap, E, Notos Öykü, Parşömen, Radikal, Sanat Çevresi, Sözcükler, Star Kitap, Varlık vb. dergi, gazete ve eklerinde yayımlandı. 2000 yılı sonunda tamamlanan Birecik Barajı suları altında kalan köylerde yaşanan dramın anlatıldığı öykülerden oluşan, on beş öykücü ve çizer Tan Oral’ın ortaklaşa çıkardıkları Fırat’a Karışan Öyküler adlı kitabın koordinatörlüğünü üstlendi. 2006'da Türk edebiyatından on dokuz öykücünün Almanca’ya çevrildiği "Liebe, Lügen and Gespenster" adlı antolojide yer aldı. İstanbul’un semt tarihleri kapsamında, Yeşilköy: Bizim Köyden Trenler Geçer (2012) adlı kitapta çocukluk anılarını anlattı.

“Gösterişli, biçimci yaklaşımlardan çok, içeriksel zenginliğe yönelmiş, iyice damıtılmış, rafine bir dille dokunaklı insanlık hâllerini öyküleştirmiştir. Üç kitabıyla, kendi sesini bulmuş bir öykücü kimliği sergilemiştir. Olağanüstü, çarpıcı, büyük olaylardan çok, sıradan, basit olaylara eğilmiş, oradan insanlık hâlleri devşirmiştir. Yaşam döngüsü içindeki sıradan resimleri öyküleştirmiş, sesi fazla yükseltilmeden, incelikli, derinlikli bir anlatımı gözetmiştir.” (Necip Tosun)

Ödül: "Leylek Havada" adlı kitabı Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği (ÇGYD) tarafından 2012 Yılı En İyi Gençlik Romanı seçildi.

Yapıtları: Öykü: *Gölgesi Güz, İst.: Gendaş, 2000 *Geyikli Orman, İst.: Can, 2003 *Çilesine Âşık, İst.: Notos, 2010.

Monografi: *Yeşilköy Bizim Köyden Trenler Geçer, İst.: Heyamola, 2012.

Çocuk Kitabı: *Leylek Havada, İst.: Günışığı, 2012 *Hayal Kız, İst.: Günışığı, 2014 *Bulut Delisi, İst.: Günışığı, 2017 *Ev Değil Çarşamba Pazarı, İst.: Günışığı, 2020 *Bennane’nin Uçan Koltuğu, İst.: Günışığı, 2023

Katkıda Bulunduğu Kitaplar: *Fırat'a Karışan Öyküler, İst.: Can, 2003 *Can Öykü Antolojisi 90 Yazar 90 Öykü, İst.: Can, 2007.

Kaynaklar: Mukadder Haydari, "Gölgesi Güz İçinde Oyalanma", Virgül, Eylül 2001; Fethi Naci,  "Gölgesi Güz", Cumhuriyet Kitap, Nisan 2001; Sema Kaygusuz, "Beş Dakika İçin Aşk", E, Mart 2001; Geyikli Orman, Can, İst.: 2003; Nihat Ateş, "Bütün Öyküler Saydamdır", Agora, Ocak-Şubat 2004; Necip Tosun, Hece Öykü, Nisan-Mayıs 2005; Hasan Özkılıç, Gölgesi Güz ve Geyikli Orman için Söyleşi, Agora, S. 41-42, Mart-Nisan 2005; Necip Tosun, Günümüz Öyküsü, 51-56; Aslı Gür, “Şimdiki çocuklara gıpta ediyorum”, (söyleşi), S. 73, 7 Kasım 2014, 45; Can Yayınları web sitesi, erişim tarihi: 25 Eylül 2020; Notos Kitap web sitesi, erişim tarihi: 25 Eylül 2020; Günışığı Kitaplığı web sitesi, erişim tarihi: 23 Eylül 2024

*Yayına Hazırlayan: Şükrü Kırkağaç

*Yayınlanma Tarihi: 24 Eylül 2024

AVNİ GİVDA

 

(1909- Lüleburgaz/Kırklareli - 1987)

Öykücü, oyun yazarı, çevirmen. İlköğrenimini İstanbul’da, ortaöğrenimini Bursa’da tamamladı. 1932’de AÜ Hukuk Fakültesi’ni bitirdi. Çeşitli illerde hakimlik, Tarım Bakanlığı’nda Hukuk Müşavirliği, Danıştay ve Anayasa Mahkemesi’nde üyelik yaptı. 1974’te Anayasa Mahkemesi başkan yardımcılığı görevinden emekli oldu.

Hikâye ve oyun yazarlığının yanı sıra William Shakespeare, Henrik İbsen, Somerset Maugham, Bernard Shaw, Walter Scott, Bernard Shaw ve Eugene O’Neil gibi yazarlardan çeviriler yaptı.

Yapıtları: Öykü: *Erguvanlar Ihlamurlar Öyküsü ve Başka Öyküler, İst.: Sermet Mtb., 1970 *Los Köftes: Yedi Uzun Öykü, İst.: Sermet Mtb., 1972 *Ben Sisi Severim, Ank.: Mars Mtb., 1980 *Sevgili Sevi ve Başka Öyküler, Ank.: Mars Mtb., 1980 *Naftalin Hocanım ve Başka Öyküler, İzmir: Karınca Mtb., 1981 *Emekliler: Üç Uzun Öykü ya da Üç Kısa Roman, İzmir: Karınca Mtb., 1982

Oyun: *Eceler Kadından Olurmuş, İst.: Sulhi Garan Mtb., 1972 *Gece, İst.: Özibik Mtb., 1973 *Bir Sürü Kambur Cüce, İst.: Özibik Mtb., 1973 *Boyunbağı, İst.: Sermet Mtb., 1973 *İnanmak Adlı Oyun, İst.: 1974

Roman: *Altı Yol Ağzı, (tefrika), Hürriyet gazetesi, 1975

Çeviri: *Eugene O'Neill, Anna Christie, MEB Devlet Konservatuvarı, 1946 *Eugene O'Neill, Kahvaltıdan Önce, MEB Devlet Konservatuvarı, 1946 *Eugene O'Neill, Yağ, MEB Devlet Konservatuvarı, 1946 *Eugene O'Neill, İp, MEB Devlet Konservatuvarı, 1946 *Eugene O'Neill, Sonu Gelmiyen Günler, MEB Devlet Konservatuvarı, 1946 *Eugene O'Neill, Farklı, MEB Devlet Konservatuvarı, 1946 *Eugene O'Neill, Altın, MEB Devlet Konservatuvarı, 1947 *Sir Noël Peirce Coward, Resmigeçit, MEB, 1953 *Eugene O'Neill, Milyoncu Marko, Maarif Vekaleti, 1954 *William Shakespeare, Yanlışlıklar Komedyası, MEB, 1998

Kaynaklar: Muzaffer Uyguner, “Givda, Avni”, TDEA, III, 343; Karaalioğlu, 232. 

*Yayına hazırlayan: Şükrü Kırkağaç

*Yayın tarihi: 15 Ekim 2023

CAHİT IRGAT

(21 Mart 1916, Lüleburgaz/Kırklareli- 5 Haziran 1971, İstanbul) 

Şair, yazar, aktör. Cahit Saffet imzasını da kullandı. Yüzbaşılıktan emekli olduktan sonra tüccarlık yapmış Saffet Bey ile Makbule Hanım’ın oğlu. Şair Mustafa Irgat'ın babasıdır. Edirne İlkokulu’nu ve Vefa Ortaokulu’nu bitirdi. Edirne Öğretmen Okulu’nda son sınıfa kadar okudu, tiyatro tutkusu nedeniyle okuldan ayrıldı. Bir süre oyunculuk yaptıktan sonra 1932’de Ankara Devlet Konservatuvarı’na girdi. 1936'da bu okuldan da ayrıldı. 1948'de Paris’e gitti, bir süre burada kaldıktan sonra tekrar yurda döndü. Oyunculuğa ilk olarak 1935’te Raşit Rıza Tiyatrosu’nda başladı. Uzun yıllar İstanbul’da resmi ve özel tiyatrolarda oyunculuk yaptı; 1940’da İstanbul Şehir Tiyatrosu, 1951’de Küçük Sahne, 1957’de Devlet Tiyatrosu’na girdi. Ayrıca Adana Şehir Tiyatrosu, Gen-Ar, Kadıköy ve Site tiyatrolarında çalıştı. Daha sonra İstanbul Oda Tiyatrosu ve Cahide Sonku’yla birlikte Cahitler Tiyatrosu’nu kurdu. 1962’de Dormen Tiyatrosu’na geçti. Sahne hayatının yanı sıra 1939'da sinemaya girdi, 100'den fazla filmde rol aldı, karakter rolleriyle tanındı; 1940-1960 döneminin önde gelen oyuncuları arasında yer aldı. Bazı filmlerde seslendirmeler yaptı. İki kez evlendi İngiliz edebiyatı profesörü Mîna Urgan’la olan evliliğinden iki çocuğu vardır. Kabri, Zincirlikuyu mezarlığındadır.

İlk şiiri “Bu Akşam da” 1 Nisan 1935 tarihli  Cahit Saffet imzasıyla Varlık’ta çıktı (1 Nisan 1935). Sonraki yıllarda öykü, şiir, tiyatro yazıları, roman ve anıları Akşam, Ant, Beraber, Çığ, Dost, Görüş, Gündüz, Küllük, Milliyet, Pınar, Servetifünun-Uyanış, Ses, Tan, Ulus, Varlık, Yaprak, Yeditepe, Yeni Dergi, Yeni Edebiyat, Yeni Gazete, Yeni Sanat, Yeni Ufuklar, Yeryüzü, Yığın, Yirminci Asır, Yücel, Yürüyüş gibi dergi ve gazetelerde yayımlandı. Hece ölçüsüyle yazdığı romantik ve egzotik ilk şiirlerinden sonra toplumcu şiire yöneldi (1942). A. Bezirci’ye göre önceleri geçiş dönemi kuşağının öteki şairleriyle ortak bir söyleyiş ve etkilenme yaşadı. Biçimsel olarak Garip şiirine yakınlık duyduysa da samimi ve buruk şiirleriyle kendi sesini bulmuş bir şair olarak belirdi; “öfkenin ve haklı isteklerin şairi oldu” (Ş. Kurdakul).

Bu Şehrin Çocukları ve Rüzgârlarım Konuşuyor adlı kitaplarında topladığı şiirlerinde kuşağının yaşama ve insanlara bakışını yansıttı. Bu şiirlerinde halktan kişileri, geçim sıkıntısı çeken insanları, yoksulları, ırgatları, memurları, açlığı, vücudunu satan kadınları, dostlukları, insan sevgisini, savaşın kötülüklerini, hümanist düşünceleri, özgürlüğü ve adaleti duygulu bir gerçeklikle, öfkeli bir içtenlikle ve alaycı bir dille anlattı. Edebiyat ve tiyatro dünyasına ilişkin anılarını “Çok Yaşasın Ölüler” başlığı altında Akşam gazetesinde yayımladı (Temmuz-Ağustos 1968). İkinci romanı “İnsan Kafesi” 1971'de Milliyet gazetesinde tefrika edildi; kitap haline getirilmedi. Rüzgârlarım Konuşuyor ve Ortalık adlı kitapları hakkında Ceza Kanunu’nun 142. maddesine aykırı görülerek dava açıldıysa da hüküm giymedi.

Filmografi: Şehvet Kurbanı, 1940; Yılmaz Ali, 1940; Kahveci Güzeli, 1941; Onüç Kahraman, 1943; Toros Çocuğu, 1946; Senede Bir Gün, 1946; Gençlik Günahı, 1947; Seven Ne Yapmaz, 1947; Büyük İtiraf, 1947; İstiklal Madalyası, 1948; Fato / Ya İstiklal Ya Ölüm, 1949; Bırakılan Çocuk, 1950; Estergon Kalesi, 1950; Kapanan Gözler, 1950; Onu Affettim, 1950; Parmaksız Salih, 1950; Soysuz, 1950; Üçüncü Selim'in Gözdesi, 1950; Dudaktan Kalbe, 1951; Vatan ve Namık Kemal, 1951; Vatan İçin, 1951; İstanbul'un Fethi, 1951; Barbaros Hayrettin Paşa, 1951; Lale Devri, 1951; Hayat Acıları / Gülnaz, 1951; Kızıltuğ, 1952; Can Yoldaşı, 1952; Deli, 1952; Göçmen Çocuğu, 1952; İmralı'dan Doğan Güneş, 1952; Kan Kardeşler, 1952; Kubilay, 1952; Sabahsız Geceler, 1952; Yavuz Sultan Selim Ağlıyor, 1952; Yıldırım Beyazıt ve Timurlenk, 1952; Drakula İstanbul'da, 1953; Altı Ölü Var / İpsala Cinayeti, 1953; Aşk Izdırabtır, 1953; Cinci Hoca, 1953; Kezban, 1953; Mahallenin Namusu, 1953; Sahildeki Kadın, 1954; Sevdiğim Sendin, 1955; Safiye Sultan, 1955; Büyük Sır 1956; Kara Çalı 1956; Günah Bizimdir 1956; Karasu 1958; Kıtipiyoz'a Tuzak / Fosforlu'nun Oyunu 1959; Sığıntı 1960; Yasak Aşk 1961; Şeytanın Uşakları, 1964; Mor Defter, 1964; Dullar Tercih Edilir, 1964; Kasımpaşalı, 1965; Siyah Gözler, 1965; Hırsız, 1965; Dünkü Çocuk, 1965; Çapkınlar Kralı, 1965; Dört Deli Bir Aptal, 1965; Severek Ölenler / Kartalların Öcü, 1965; Tehlikeli Adam, 1965; Ekmekçi Kadın, 1965; Çalıkuşu, 1966; Yedi Dağın Aslanı, 1966; Kanlı Mezar, 1966; İhtiras Kurbanları, 1966; Bar Kızı, 1966; Aslanların Dönüşü, 1966; İntikam Ateşi, 1966; Fatih'in Fedaisi, 1966; Kıran Kırana, 1966; Meydan Köpeği, 1966; Para, Kadın ve Silah, 1966; Sana Layık Değilim, 1966; Aşk Mücadelesi, 1966; Altın Küpeler, 1966; Kara Duvaklı Gelin, 1967; Killing Canilere Karşı, 1967; Soy ve Öldür, 1967; Kelepçeli Melek, 1967; Çelik Bilek, 1967; Kurbanlık Katil, 1967; Krallar Ölmez, 1967; Düşman Aşıklar, 1967; Killing İstanbul'da, 1967; Killing Uçan Adam'a Karşı, 1967; Caniler Kralı Killing, 1967; Ölüm Saati, 1967; Acı Günler, 1967; Son Gece, 1967; Kozanoğlu, 1967; Casus Kıran, 1968; Dağları Bekleyen Kız, 1968; Beşikteki Miras, 1968; Sevemez Kimse Seni, 1968; Leylaklar Altında, 1968; Eşkiya Kanı (Hakimo), 1968; Ana Hakkı Ödenmez, 1968; İftira, 1968; Erikler Çiçek Açtı, 1968; Şeyh Ahmet, 1968; Baharda Solan Çiçek, 1968; Son Vurgun, 1968; Urfa İstanbul, 1968; Sabahsız Geceler, 1968; Kader, 1968; İntikam Yemini, 1969; Ana Mezarı, 1969; Anadolu Soygunu, 1969; Boğaziçi Soygunu, 1969; Seninle Ölmek İstiyorum, 1969; Fakir Kızı Leyla, 1969; Lekeli Melek, 1969; Casus Kıran / Yedi Canlı Adam, 1970.

Yapıtları: Şiir: *Bu Şehrin Çocukları, Arpad, İst.: 1945 *Rüzgârlarım Konuşuyor, Sebat B., İst.: 1947 *Ortalık, Yeditepe, İst.: 1952 *Irgat’ın Türküsü, (bütün şiirleri)  Ağaoğlu, İst.: 1969 *Seçme Şiirler, Adam, İst.: 1998.

Roman: *Geri Dönemezsin, Remzi, İst.: 1947.

Anı: *Çok Yaşasın Ölüler, Notos Kitap, İst.: 2011.

Kaynaklar: Nebioğlu, 350; Necatigil, İsimler, 194; Özkırımlı, TEA, III, 664-665; “Irgat, Cahit”, TDEA, IV, 310; Kurdakul, Sözlük, 326-327; Karaalioğlu, 276;  Kurdakul, Cumhuriyet, 223-226; TBEA, c. I, 1. bas. 2001/3. bas. 2010, 524-525; Asım Bezirci, On Şair, On Şiir, İst., 1971; Hikmet Altınkaynak, Edebiyatımızda 1940 Kuşağı. İstanbul: TYS, İst.: 1977; Şükran Kurdakul, "Şiirimizin Gözü Yaşlı İyimseri: Cahit Irgat". Sanat Olayı. S. 6, 1981, 36-37; Asım Bezirci, Temele Gül Dikenler, Evrensel Basım Yayın, İst.: 1997; Metin Eloğlu, Metin (2010). İçli Dışlı: Yazılar, Söyleşiler, Soruşturmalar (Haz. Turgay Anar). İstanbul: YKY, İst.: 2010; Enver Topaloğlu, Şair Cahit Irgat'a Selam!", Gazete Duvar, 24 Kasım 2018.

ARİF DÜLGER

Nurettin Durman ile

(15 Ağustos 1963, Pınarhisar / Kırklareli - )

       Bazı yazılarında Hikmet Gündoğan imzasını kullandı. İlk ve ortaokulu Pınarhisar’da okudu. Devlet Parasız Yatılı Okulları sınavını kazanarak İstanbul İnşaat Teknik Lisesi’ne girdi. Burada orta öğrenimini tamamladı (1981). 1985 yılında Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Kamu Yönetimi Bölümü’nden mezun oldu.

       1980 yılında Hacı Nimet Özden Vakfı’nda başladığı çalışma hayatını 1984-1986 yılları arasında Yeni Devir ve Milli Gazete’de düzeltmenlik, Milli Gazete’de sanat-edebiyat sayfası yönetmenliği yaptı, kitap tanıtma yazıları yazdı. Bu çalışmalarının yanı sıra Aylık Dergi’nin İstanbul temsilciliğini üstlendi. 1987-1988 yıllarında Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demir Yolları Mali İşler Dairesi Başkanlığı’nda sözleşmeli personel olarak devam ettirdi. Aynı yıl, Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün açtığı Müfettiş Yardımcılığı sınavı kazanarak Vakıflar Genel Müdürlüğü Teftiş Kurulu Başkanlığı’na Müfettiş Yardımcısı olarak atandı. Burada 3 yıl Müfettiş Yardımcısı olarak görev yaptı. İlgili mevzuat gereği yapılan Müfettiş Yardımcılığı Özel Yeterlilik Sınavını kazanmasını müteakip Müfettiş olarak aynı yere ataması yapıldı. Vakıflar Genel Müdürlüğü’nde 16 yıl Müfettiş olarak görev yaptıktan sonra Vakıflar Meclisi Üyesi olarak atandı. Vakıflar Genel Müdürlüğü’nde 2004-2016 yılları arasında Vakıflar Meclis Üyesi olarak görev yaptı. Ayrıca, 2005-2010 yılları arasında Vakıf Portföy A.Ş’nde, 2010-2017 yılları arasında Vakıf Emeklilik A.Ş.’nde Yönetim Kurulu Üyesi olarak görev yaptı.

       TBMM Dilekçe Komisyonu ve İnsan Hakları İnceleme Komisyonu üyelerinden oluşan Karma  Komisyon tarafından 2016 yılında Kamu Denetçisi olarak seçildi. Evli, iki çocuk babasıdır. Türkiye Yazarlar Birliği üyesidir.

       İlk şiirleri Aylık Dergi’de, ilk yazısı 1981 yılında Yeni Devir gazetesinde yayımlandı. Şiirleri ve yazıları Akit, Anadolu Çınar, Ay Vakti, Ayane, Aylık Dergi, Dil ve Edebiyat, Düş Çınarı, Edebiyat Ortamı, İstanbul Birnokta, İslâmi Edebiyat, Kalem ve Onur, Kardelen, Kayıtlar, Kırağı, Milli Gazete, Mor Taka, Özülke, Seher, Türk Dili, Yeni Devir, Yeni Edebiyat Yaprağı vb. gibi dergi ve gazetelerde yayımlandı.

Ödülleri: “Meğer Aşk İmiş” adlı kitabıyla 2010 Türkiye Yazarlar Birliği Şiir Ödülü’nü aldı.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Şiir Nöbetleri (1990, Ayane Yayınları, Ank.)

& Geçmiş Zaman Düşleri (1995, Denge Yayınları, İst.)

& Ses Ver Bana (1998, Beyan Yayınları, İst., 64 s.)

& Bana Aşkı Sun (2004, Timaş Yayınları, İst., 80 s.)

& Meğer Aşk İmiş – Toplu Şiirler (2009, İstanbul Yayınları, İst.)

& Sanki Bahar (2008, İstanbul Yayınları, Bir Nokta Kitaplığı, İst., 48 s.)

& Hayal Aynası (2012, Nar Yayınları, İst., 64 s.)

& Kırk Odalı Deniz (2014, İstanbul Yayınları, Bir Nokta Kitaplığı, İst., 87 s.)

& Sessizce (2017, Çıra Yayınları, İst.)

       Deneme Kitapları:

& Sözün Ateşi (1998, Esra Sanat Yayınları, Konya, 222 s.)

       Gezi Kitapları:

& Günlerin İçinden - Bir Şairin Seyahat Notları (2016, Çizgi Kitabevi Yayınları, 142 s.)

Yazarla Yapılan Söyleşiler:

J  http://www.dunyabizim.com/soylesi/1054/arif-dulger-meger-ask-imis-diyor

SELÇUK UÇKU

(1944, Kırklareli - )

       Mimar, ressam, müzisyen, öğretmen, şair. Bakırköy Lisesi'ni bitirdikten sonra 1964 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü'ne girdi. Ressam Adnan Çoker ve Zeki Faik İzer galerilerinde iki yıl karakalem resim eğitimi gördü. Edip Hakkı Köseoğlu'ndan suluboya öğrendi. 1970 yılında aynı okulun Yüksek İç Mimarlık Bölümü’nden mezun oldu. Mezuniyetinden bu yana eğitmenlik ve resim çalışmalarını sürdüren Uçku, altı kişisel sergi açtı, 200'den fazla yurt içi ve yurt dışı karma sergiye katıldı. GESAM (Türkiye Güzel Sanat Eseri Sahipleri Meslek Birliği), Ressamlar Derneği, Mimar Sinan Üniversitesi Mezunlar Derneği üyesi. İstanbul’da yaşıyor.

       Konularını doğal ve kültürel varlıklarımızdan aldığı suluboya resim çalışmalarını aralıksız olarak sürdürüyor. Halen özel resim dersleri vererek ressam yetiştiren Uçku, Çatı Sanat Galerisi, Pera Sanat ve Yıldız Teknik Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olarak çalışmalarını sürdürüyor.

       Selçuk Uçku’nun yayımlanmış 6 adet şiir kitabı bulunuyor.

ERDAL NOYAN

(1961, Kırklareli)

      

       Şair ve yazar. Yazılarında Halil Burak, Halil Canân imzalarını da kullandı. Okul hayatının ilk sekiz yılı doğduğu şehirde geçen ve Kocahıdır İlkokulu'nu (1972), Merkez Ortaokulu'nu (1975), Edirne Öğretmen Lisesi'ni (1978) ve İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni (1982) bitirdi. Tuzla Piyade Okulu'ndaki öğrencilik döneminin ardından askerlik görevini Millî Savunma Bakanlığı Personel Daire Başkanlığı'nda asteğmen rütbesiyle yaptı.

       Kırklareli hâkim adayı olarak mesleğe başlayan ve 1986 Eylül'ünden itibaren sırasıyla Yüksekova, Dazkırı, Beypazarı Cumhuriyet Savcılığı ve Yargıtay Tetkik Hâkimliği (1994-1999) görevlerinde bulundu. Yargıtay Cumhuriyet Savcısı olarak 1999 yılında atandığı görevini sürdürüyor.

      İlk yazısı, Güneysu dergisinde yayımlandı (Mart-Nisan 1991).  Şiirleri ve yazıları, Ardıç, Ay Vakti, Bizim Dergâh, Çınar, Endülüs, Gündönümü, Güneysu, Harman, İkindi Yazıları, İstanbul Bir Nokta, Karçiçeği, Kırağı, Martı, Palandöken, Sabır, Sedir, Taşra Edebiyat, Virgül, Yedi İklim, Yeni Dönem, Yeni Hafta, Yitik Düşler vb. gibi dergi ve gazetelerde yayımlandı.

       Noyan'ın Bankalar Hukuku, Bankacılık Faaliyetleri, Marka Hukuku, Patent Hukuku, Hırsızlık Suçları, Ceza Davası, Ceza Muhakemesi, Türk Ceza Kanunu, Ceza Mevzuatı, Mala Zarar Verme adlı meslekî yayınları bulunmaktadır. Evli, iki çocuk babasıdır.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Muhacir (1997)

& Aşkın Yüzleri (2014, Roza Yayınevi, 96 s.)    

Öykü Kitapları:

& Göç Vakitleri (2000, 2012, Roza Yayınevi, 144 s.)    

      Deneme, İnceleme Kitapları:

& Gülü Dikenleriyle Sevmek (1993)

& Zaman Irmağı (2002)

& Ansızın Sonrası (2009, Adalet Yayınları, 136 s.)

& Öteki Osmanlı (2015, Roza Yayınevi, 144 s.)    

       

Şiirlerinden Seçmeler:

KEDİ GÜVENCESİ

Usulca yürünür, uyanmasın

Yavaşça açılır kapılar

Aralıyor yine de göz kapaklarını

Yumuyor hemen.

Uyuyan bir bebek kadar öpülesi

Uyuyan bir kedi

Güzel, günahsız, korunmasız

Sarılası, sevilesi

UNUTULMUŞLAR MEZARLIĞI

Unutulmuşlar mezarlığıdır kalbim

Yer kalmadı sana

Başka mezar ara gömüleceğin.

OĞULCAN KÜTÜK

(31 Ağustos 1995, Kırklareli - )

      Çağdaş Türk Dilleri Bölümü’nü bırakıp, eğitimini Tıbbi Tanıtım Bölümü’nde sürdürmeye başladı. Tekirdağ'da yaşıyor.

       Şiirleri, Bahçıvan, Enfa Edebiyat (2015), Gard, Kaybolan Defterler, Keşke, Kıyı, Kulaç, Natama, Öteki Dergi, Sincan İstasyonu, Şerhh, Yasakmeyve vb. gibi dergi, fanzin, gazete ve eklerinde yayımlandı.

Ödülleri: “Ecza Kışı” adlı kitabıyla 2018 Attila İlhan İlk Şiir Kitabı Vakıf Özel Ödülü’nü aldı.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Ecza Kışı (2017, Komşu Yayınları, Yasakmeyve Şiir Dizisi, İst., 56 s.)

BÜNYAMİN DURALİ

(29 Eylül 1959, Pınarhisar / Kırklareli - )

İÜEF Felsefe-Mantık Bölümü mezunudur.

Şiirleri ve yazıları; Afrodisyas Sanat, Akatalpa, Ay Vakti, Ayane, Bakış, Berfin Bahar, Bir Nokta, Cönk, Damar, Damla, Deliler Teknesi, Devinim, Dil ve Edebiyat, Dünya Kitap, Düş Çınarı, Edebiyat Nöbeti, Eliz Edebiyat, Evrensel Kültür, Ihlamur, İmece Edebiyat, İnsancıl, Kardelen, Karşı, Kasaba Sanat, Kurgan Edebiyat, Kurşun Kalem, Körfezde Edebiyat, Lacivert, Lamure, Mavi Dergi, Mavi Yeşil, Milliyet Sanat, Mor Taka, Oluşum, Öğretmen Dünyası, Öteki-siz, Palimsest, Papirüs, Sincan İstasyonu, Süveyda, Şehir, Şiirli Çıkın, Temren, Tmolos, Ümran, Üryan, Üvercinka, Varlık, Yarın, Yaşam Sanat, Yedi İklim, Yeni Olgu vb. dergilerde yayımlandı. Ayrıca üniversite öğrenciliği döneminde Devinim, Edebiyat Gençliği, Gözlem dergileriyle; lise felsefe öğretmenliği sırasında, lise öğrencilerinin yayımladığı Silivri Lisesi Edebiyat ve Düşünce Dergisi'nde de ürünleri çıktı. Şiirleri çeşitli antoloji ve seçkilerde yer aldı.

Yapıtları: Şiir: *Eksik Kırlangıç, İst.: İstanbul-BirNokta Kitaplığı, 2014 *Aşk Odur ki, Ank.: İzan, 2021 *Sen Neymişsin Ey Ömrüm, Ank.: İzan, 2025.

Ortak Kitap: Beşpınar, (şiir), Uluğ Turanlıoğlu, Süreyya Eryaşar, Necdet Tezcan ve Alâaddin Soykan ile birlikte, 1989

Kaynaklar: BF, 9 Haziran 2022.

Hazırlayan: Şükrü Kırkağaç

*2 Eylül 2025 tarihinde güncellendi.

Şiirlerinden Seçmeler:

AŞK-ŞİİR-ÖLÜM

a/

tıpkı lâhananın yapraklarınca

üçü de birbirinin geçmiş içine

aşk, şiirin omzuna atmış elini

şiir, kadim bir gül dikmiş ölümün nefesine

ölüm mü: terden sırılsıklam küheylandır o

b/

birazdan bir öfkeyi ovalara sürecek

şiir, anıtsal suskunluğunun içinde

yaşayamadığı ne kadar hasreti varsa

aşk, onları teker teker ateşten geçirecek

ceylan yavrularını tümden ırmak gözelerini

ölüm bilecek yalnızca beni bildiği gibi

c/

ölüm, esenliğidir tersinden düşünmemin

aşk, duyarlığımın kederölçeri

şiir, neyin turnusolu sahiden?

d/

göçmen kuşlar olmalıyım yıkık köprüler

tanrıdan daha tanrısal cümleler üzre

aşktan şiire geçmeliyim yoluk kanatlarımla

kırık ayaklarımla şiirden ölüme

Akatalpa, Temmuz 2009, Sayı 115

SEN NEYMİŞSİN EY ÖMRÜM

1.

duygulansam arbedeler çıkıyor

düşünsem kan sıçrıyor kentlere

şanssızlığım ki bana has düzenlenmişken

neden herkes müdahale ediyor ömrüme

sen neymişsin ey ömrüm, yazıla-çizile!

2.

çocukluğuma saplanmış acılarla biçimlendim

gözleri oyulmuş kedilerdi ilkgençliğimde dostlarım

gençliğim mi, sormayın: bir tufan ortasıydı

sonrasında azınlık halklar gibi kanadım

sen neymişsin ey ömrüm, yedibelâlım!

3.

herkesin takım elbisesi, kravatı var

ama çoğu kişinin şiirselliği yok

benim sivil itaatsizliğim bu nedenledir

bu nedenle yarılıyor yer, yıkılıyor gök

sen neymişsin ey ömrüm, hadi beni sök!

4.

yaşlandım ya, duygulandıkça ufalıyorum

düşündükçe içimde yılankavi titreşimler

daha daha berkitiyor şanssızlığımı

anlaşıldı: bu ömür burada biter

sen neymişsin ey ömrüm: nelere bedel!

SEVGİLİSİ DAHİL

sevgilisinden başka her şeyi kırabilir insan

bir taşı, güz güneşini, bir sözün uğultusunu, ceylan sekişlerini

uğruna hayat harcadığımız inanışları

kıvrıla kıvrıla gelen o elemcil bakışları

dumana kesmiş dağlardaki sessizliğin gizini

koklamaya doyamadığımız çiçek demetlerini

duyguları: sürüncemede bıraktığımız çoğu kez

sarsaklığımızın bordasına vuran darmadağınık utkuları

karalanmış kâğıtları ve çöp bidonlarını

pop şarkılarını, caz müziği’ni, blues’i

taşra kasabalarının durukluğunu

uzatmayayım daha her şeyi kırabilir insan

sevgilisi hariç, ikindi vaktinin sonsuzluğunu

sevgilisinden başka herkesi kırabilir insan

bulgur tokaçlayan köylü kadınlarını

karayağız delikanlılarını onların

kahvelerde pinekleyen burma bıyıklı adamları

kültür-sanat insanlarını ve demagogları

uluorta sevişenleri yol ortasında

psikanaliz’i sevenleri ve sevmeyenleri

denetmenleri, danışmanları, kıytırık romanlar yazanları

keskin kokulu parfüm kullananları

meselâ şairleri: diyeceğinden geri durmayan

kuş sütüyle beslenenleri ve açlıktan ölenleri

dürüstlükten başka sermayesi olmayanları

tamamlayayım: herkesi kırabilir insan

sevgilisi hariç, canına can katmayanı

sevgilisi dahil: en fazla onu kırar geçirir insan

SAFFET SOYÖZ

(1957, Kırklareli - )

       Şair. Lise öğrenimini Bursa'da 1974 yılında tamamladı. 1976 yılında Ankara Yüksek Öğretmen Okulu'ndan ayrıldı. 1977 yılında teknik ressam olarak çalışmaya başladı. Emekliye ayrıldıktan sonra kendisini tümüyle edebiyata ve özellikle şiire verdi.

       Şiirleri ve yazıları Akatalpa, Cumhuriyet Dergi, Dönem, E, Edebiyat 81, Ekin, Gerçek Sanat, Gökyüzü, Milliyet Sanat, Sanat Olayı, Sanat Rehberi, Somut, Temmuz, Türkiye Yazıları, Varlık, Yaba, Yarın, Yazko Edebiyat, Yeni Biçem, Zeytin Ülkesinde Sanat vb. gibi dergi, gazete ve eklerinde yayımlandı.

Yapıtları:

Şiir Kitapları:

& Yangın Bela Kül (1995, Prospero Yayınları, 64 s.)

Şiirlerinden Seçmeler:

ÜŞÜRDÜK, CEHENNEMLERDE

hiçbir öykümüz yoktu, unutmuştuk ölümü ve şiirleri de

doğa gibi de değildik oysa, uysal ve cömert

aşktı, bilirdik, fakat sevinçten çok tanımıştık matemi

hayat kendi tavafındaydı, bir kara melanet

aşktı, bilirdik

hasır, kirazlı şapkasıydı çocukluğumuzun

kırmızı penalı mandolindi, kırık ezgilerde

bin kez aldatılsa da masallarda

yine de hemen uçmaya hazır

o saf,

çocuk yüzümüzdü...

hayat, kendi tarafındaydı

aşk, kendi tarafında

(sırlı, harlı tarafında)

kesiştiğinde yolları, çılgınlık derlerdi bu nedenle hep

gözlerimiz

oysa

zakkum kuyusuydu

bir derin

yalnızlık

yeşil zebercet

aşktı bilirdik, unutmuştuk ölümü, öyküleri ve şiirleri de

aşktı, bilirdik, üşürdük oysa hep cehennemlerde...

Akatalpa, Sayı: 3, Mart 2000

YOKOLUŞ VADİSİ

yokoluş vadisindeyim

dağlardan, nehirlerden, kentlerden öte

kıyılarımda oynaşan çocuklar vardı bir zaman

yangınlar çıkardılar ormanlarımda

yanarak geçtim onları, gümüş renkli

bir im / bir telek vardı ellerimde

ve çerçevelerinden taşan her şey

çocuktular, savaşıp yeldeğirmenleriyle

sevdiler masal ülkelerini

kadırgalarda köle avlarına çıktılar

dağlar yakılmıştı yüreğimde, denizler kurutulmuştu

nasıl anlatsaydım

hep yabancı olmaktan çıkmışlardı gözleri, elleri

gizleri yüreklerimde / dervişler yıkılmıştı

yıllar geçtim aç, susuz

yollar geçtim uykusuz

eyerlemedim atımı yine de hiçbir sebilde

şimşekler çaktı ve fırtına ve tufan da çıktı

inanmadım hiçbir Nuh’a ve yaktım gemileri

yokoluş vadisindeyim

renklerden, seslerden, şekillerden öte